Ψύχος... ακόμα & στην καρδιά;

Κάποιοι τον πόνο τους τον καταχωνιάζουν [η εμφάνιση τους, η ρυπαρή τους όψη  ταιριάζει με τις ρυπαρές σκέψεις των ευυπόληπτων] μα δεν τον επιδεικνύουν. Αρνούνται σθεναρά τις φροντίδες, τις προσπάθειες καλλωπισμού, ασφάλειας. Είναι για αυτούς προσωρινές οάσεις, όνειρα που καταλήγουν εφιάλτες αφού θ’ αφεθούν στην καλοκάγαθη διάθεση των άλλων [Αλήθεια, έχουμε; Ή είναι αλαζονεία της προνομιούχας θέσης μας;]    

Κάποιοι τον πόνο τους τον στολίζουν με αποφόρια, τον κάνουν αισθητό σ’ όλες τις αισθήσεις για να τους δοθεί πλουσιοπάροχα η αρωγή. Πρώτοι αυτοί θα κανακευτούν, θα προμηθευτούν όλα τα είδη. Θα γίνει κακή συνήθεια όμως για τους ‘ευεργέτες’.

Άλλοι έχουν εριστική διάθεση στο ύφος, στα λόγια, στις κινήσεις. Εφορμούν σ’ οποιονδήποτε τους απευθύνει το λόγο, απαιτούν τα πάντα λες & είναι δικαίωμα τους [Είναι. Η προσπάθεια για καλυτέρευση, η ελπίδα καλύτερου μέλλοντος είναι αναφαίρετο δικαίωμα], λες & είναι καθήκον των άλλων. Και εκεί αγανακτείς, αρνείσαι να προσφέρεις περισσότερα απ’ ότι πρέπει, απ’ οτι δικαιούται.      

Οι ‘πολικές’ θερμοκρασίες μάς έχουν φέρει σε αυτή την αντιπαράθεση. Εγώ ψάχνω αυτούς που κρύβονται, αυτούς να ‘περισώσω’, αυτούς να διατηρήσω στην ομάδα. Όχι ότι έχω δίκιο μα για αυτό το λόγο υπάρχουν οι υπόλοιποι της υπηρεσίας που πέφτουν με τα μούτρα στους γνωστούς αγνώστους ανήμπορους, στους επαίτες, στους επαγγελματίες. [Εντάξει, ίσως είμαι πολύ σκληρή, δε λυπάμαι... μού το καταλογίζω! μα έτσι ήμουν από παιδί]. Τ’ όμορφο, το κοινωνικά αρεστό, καλουπωμένο στα ενδεδειγμένα πρότυπα ακόμα & περιθωριακό θα το δεχθούν πιο εύκολα από ένα αγρίμι, από έναν που θα κάνει τα πάντα για να μην τον αναγνωρίσουν ως περιθωριακό, ως αδύναμο. Ε, εγώ αυτόν θα κυνηγήσω, αυτόν θα περιθάλψω, αυτόν θα διαφυλάξω... & ας μού βγει & σε κακό. Πιστεύω πολύ στο ένστικτό μου, μέχρι στιγμή δεν έχει λαθέψει: ο αντιπαθητικός μου αργά ή γρήγορα θα φανερωθεί σαθρός... πάντα στηρίζομαι στη διαίσθηση μου. Άλλωστε έχει πλάκα να σε αφοπλίζει η αλήθεια του άλλου.

Είμαι νυχτερινή λόγω ψύχους. Ουσιαστικά εποπτεύουμε τους χώρους όπου έχουν δοθεί για τους άστεγους. Οι μουρμούρες μας είναι γεγονός, το ειρωνικό μου ύφος προς τη νέα μας προϊσταμένη επίσης γεγονός... οι σχέσεις μας τεταμένες αλλά τώρα η ουσία είναι να μη παγώσουν άνθρωποι. Από χθες ναρκοθετούμε όρια, αναζητούμε λύσεις σε θέματα που έπρεπε να είχαν λυθεί, δίνουμε κατευθυντήριες οδηγίες & το αστείο είναι ότι ο καθένας έχει τυχαία ανακαλύψει περιπτώσεις ‘υιοθέτησης’. Δε βάζουμε μυαλό εμείς οι συμβασιούχοι...