Ίχνη

Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται πόσο βαρύ είναι το ίχνος τους στη ζωή. Υποτίθεται ότι ισοδυναμεί με την παρουσία τους στα τεκταινόμενα, με την αξία τους, με τ’ απτά κατορθώματα τους. Το δικό μου ίχνος είναι αμυδρό, πολύ ντροπαλό για να σφραγίσει δρόμο. Ενδεχομένως γιατί αυτό που αρέσει στους πολλούς εμένα δε μ’ ελκύει. Πιθανότατα να ευθύνεται η ιδιότροπη ψυχή που κατέχω. Ίσως να μην είμαι ικανή. Η ουσία είναι ότι την υστεροφημία ποτέ δεν τη συνέδεσα με τα υλικά αποκτήματα & για αυτό ευθύνονται οι πάπποι μου [με την σιωπηλή αποδοχή των γονιών μου].

Ο παππούς έβαζε παγίδες για να δει τις αντιδράσεις μας, να σμιλέψει τις αδυναμίες μας. Όχι, να τις καταργήσει! Αυτό ποτέ, η αδυναμία είναι διακριτικό...  αλλά να τις μειώσει, να τις εκτονώσει, να τις καλλωπίσει ώστε να τις αποδεχτούν οι άλλοι. Έτσι από την κούνια  έστηνε παραστάσεις, πέφταμε στα δύσκολα & σκαρφιζόμαστε τεχνάσματα για ν’ αποφύγουμε την παγίδα ή ν’ απελευθερωθούμε.  Εκεί αποκαλυπτόταν η ευελιξία μας, η ικανότητα του χαμαιλέοντα.   

Ο πρώτος ως αρχηγός όφειλε πάντα να προχωρεί, να μη μένει στάσιμος ώστε να τον συναγωνίζονται οι επόμενοι. Άλλοτε το ίχνος του αμυδρό, δισταχτικό: σα να γύριζε πίσω να ελέγξει αν τον ακολουθούν, αν ήταν εύκολη η διαφυγή. Άλλοτε αποτύπωμα στο τσιμέντο, αναλλοίωτο. Δείγμα σιγουριάς, υπεροχής & επισήμανσης του μονοπατιού για εμάς.  Ο δεύτερος δεν είχε ίχνη. Ήταν το αγέρι που  καθηλώνει το χορτάρι ή αυτό που παίζει με τα μαλλιά σου. Ίχνη που εύκολα σβήνονται, συνήθως στο νερό τσαλαβούταγε ώστε κανείς να μην τον ακολουθήσει. Ν’ αναρωτιέσαι πως απέφυγε τα δόκανα... & να νοιώθεις την ειρωνεία του καθώς επόπτευε τον χώρο ως νικητής. Η τρίτη πάντα με προκαθορισμένη πορεία, ούτε ένα λοξοδρόμισμα. Στις παγίδες έπεφταν μόνο τ’ ακροδάχτυλα, το υπόλοιπο σώμα σμπαράλιαζε τη παγίδα & ξέφευγε. Μα όταν έβρεχε λίμναζε, ρίζωνε εκεί, δύσκολο να προχωρήσει, ν’ αφήσει τη γη της.

Ποιος τα κατάφερε στη ζωή; Ποιος είναι επιτυχημένος; Ποιος είναι ευτυχισμένος; Ποιος έχει τα λιγότερα πλήγματα;    

Μόνιμη αλλαγή

Καλά ήμουν στη μοναξιά μου, στην ανεξαρτησία του μονού κρεβατιού & τώρα εσύ! Ούτε που ρώτησες την είσοδο στο δωμάτιο μου, στην άπλα του κρεβατιού μου...  προσγειώθηκες & βούλιαξε το στρώμα, έτριξε με δυσφορία. Σφήνωσες δίπλα μου, η ανάσα σου μ’ έκαψε στον σβέρκο, το χέρι σου σα ζώνη ασφαλείας με συνέθλιψε στο στερνό σου [είμαι σίγουρη ότι ανησύχησες μήπως μέσα στον ύπνο μ’ εκσφενδονίσεις στο δάπεδο] & για αυτό είναι οι κλωτσιές. Τα πόδια σου ακινητοποίησαν τα δικά μου & άρχισα την κρεβατομουρμούρα [πνιχτοί ήχοι αγανάκτησης, ρουθουνίσματα θυμού, γρύλισμα απειλητικό] & αντί να ταραχθείς έπνιξες το γέλιο στο λαιμό μου. Και το πρωί σα ξεχαρβαλωμένα τεντωνόμαστε, τα οστά τρίζουν διαμαρτυρόμενα για την συμπίεση & τα πόδια μου πονούν καθώς επιτέλους κυκλοφορεί το αίμα.   

Και να! Ένα διπλό κρεβάτι δεσπόζει στο χώρο, έχει εξαφανίσει την αρμονία & νοιώθω την αλλαγή σαν αγκάθι. Σε κοιτώ εκνευρισμένη & έχεις αυτό το ύφος του πιτσιρικά που δε ξέρει για ποιο πράγμα τού μιλούν οι ενήλικες. Καλά...

Δε μού αρέσει! Ξαπλώνω στη μέση γιατί δε μπορώ να βρω τη θέση μου, να βολευτώ... για αυτό σ’ αφήνω να ξαπλώσεις πρώτος & μετά χώνομαι στ’ απάτητα σημεία. Δε μού αρέσει που νοιώθω ζεστασιά δίπλα μου, που το άρωμα σου όλο το βράδυ εισχωρεί στα όνειρα μου. Δε μού αρέσει να μετρώ τις ανάσες σου μέχρι να βαθύνουν, να νοιώθω τα μέλη σου να χαλαρώνουν & έτσι ν’ αντιλαμβάνομαι ότι αποκοιμήθηκες. Δε μού αρέσει όταν με παίρνεις αγκαλιά μα πολύ περισσότερο δε μού αρέσει όταν δε με παίρνεις αγκαλιά... γυρνώ & διεκδικώ περισσότερο χώρο σπρώχνοντας σε για να μού πεις νυσταγμένα: «Είναι & δικό μου κρεβάτι.  Κάτσε ήσυχα» ή παρατηρώ την πλάτη σου, σκαλίζοντας διαδρομές & σ’ εξαναγκάσω να με πάρεις αγκαλιά ή  τραβάς απότομα το χέρι μου μετατρέποντας με σε σακίδιο πλάτης μ’ επώδυνα αποτελέσματα & για τους δυο. Δε μού αρέσει που όταν κάνεις ήχους ξυπνώ για να σε χαϊδέψω αγωνιώντας για τ’ όνειρο που είδες ή για το πόσο άσχημη μέρα είχες. Και δε μού αρέσει που δε χρησιμοποιώ το μαξιλάρι μου αλλά προτιμώ την πλάτη, τον ώμο, το στέρνο σου... & ενώ είσαι τοίχος είσαι πιο άνετος, πιο βολικός από το πουπουλένιο μου μαξιλάρι. Και δε μού αρέσει που όταν λείπεις το κρεβάτι τη νύχτα είναι τόσο χρήσιμο όσο & το τραπέζι!

Μην απορείς που κοιμάμαι στο εργένικο μου κρεβάτι όταν λείπεις. Και όχι, δε μού λείπεις καθόλου... απλά με βολεύει το κρεβατάκι μου, είναι δικό μου.   

   

Νηνεμία είσαι.

Η ανάσα μου μπερδεύεται με τη δική του & παίρνει το δικό του ρυθμό. Στρωτή, ήρεμη... Η σιγή μου δεν είναι επώδυνη κοντά του, είναι φυσιολογική φιέστα της λαλιάς. Το χαμόγελο σκαλώνει στις άκρες των χειλιών μου καθώς βλέπω το δικό του να με προκαλεί. Το τρίξιμο των δοντιών μου μετριάζει, οι σιαγόνες ξεκουμπώνουν. Η αγκαλιά του ηρεμεί φαινομενικά τους νευρώνες μου, που τεντώνονται νωχελικά. Το κεφάλι μου είναι ακόμα στο πλάι μα δεν είναι σε θέση επίθεσης/ στόχου αλλά για να τον παρατηρώ πιο προσεχτικά. Τώρα πρέπει ν’ αφαιρέσω τ’ αγκάθια από το σώμα του, καρφώθηκαν πάνω του όταν με αγκάλιασε.

«Τι καταλαβαίνεις που δέθηκες μαζί μου;»

«Και εσύ δέθηκες μαζί μου... & είμαι πιο δύσκολος από εσένα» [αυτό ξαναπέστο! Να το θυμάσαι στις συγκρούσεις μας]

«Δε θα πεις κάτι; Δε θα προτείνεις;»

«Μα πας σε μάχη», είπε γελώντας... μη γελάς μού κόβεις την ανάσα.

«Όχι! Αδιαφορώ... δολοπλοκώ, φτιάχνω σχέδια.»

«Αλήθεια; Εγώ βλέπω ότι έχεις ήδη ξεκινήσει. Μη με κοιτάς έτσι... απλά ακολουθώ το χνάρι του αίματος σου. Πληγώθηκες & θέλεις να σπάσεις τα νεύρα των μονίμων.»

Ίσως αλλά τώρα κανάκεψε με. Και όταν θα είσαι στις μαύρες σου θα είναι η δική μου σειρά να σε νανουρίσω με γλυκόλογα, να σε φιλέψω μέλι της ψυχής. Θα δεθώ γύρω σου, θα βρω τις εσοχές σου & θα πάρω το σχήμα σου, έτσι θα κινούμαι μαζί σου...πίστεψε με, δεν θ’ αντιληφθείς την ύπαρξη μου. Σού υπόσχομαι ότι δεν θα πληγωθείς... Ενδέχεται να παροπλιστώ για χάρη σου... Βαρύγδουπο αυτό ε; Ευτυχώς που δεν θα το ζητήσεις. Ποτέ δε ζητάς...  

Δουλίτσα να υπάρχει...

Πόσες αναρτήσεις για την εργασία μου καταχωνιαστήκαν στα σημειωματάρια για να μη γυρνώ το μαχαίρι σ’ αυτούς που είναι άνεργοι [κλαίνε οι χήρες, κλαίνε & οι παντρεμένες] μα χθες φαίνεται ότι ο θεός είχε κέφια... & επειδή αυτός έχει όρεξη για γέλια, εμείς τα πιόνια του χαρακωθήκαμε. Ενδέχεται να φταίει & η πανσέληνος, αν & με το χέρι στην καρδιά θεωρώ ότι είναι λόγω μειονεξίας η συμπεριφορά τους.

Θεωρητικά με νίκησαν πανηγυρικά, πρακτικά θα τους αλλάξω τα φώτα. Και αυτό το αποφάσισα μετά από μια μακρά διένεξη με τον πατέρα μου καθώς συζητούσαμε για την καταχνιά στο βλέμμα μου [αδικία να με καταλαβαίνουν τόσο εύκολα]. Για τον πατέρα δεν είναι άξια μνείας ο εγωισμός, το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια.... μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που από παιδί μού έλεγε ότι όσο & να τσακιστεί η σάρκα, να βαλτώσει το πνεύμα, η ψυχή πρέπει να πετά ψηλά. Τώρα πρέπει να σιγήσω! Να ξεπουλήσω τα πάντα... για να έχω χρήματα ν’ αποπληρώσω τα δικά τους χρέη... όχι τα δικά μου. Πληρώνω για την υλοποίηση των σχεδίων, την πραγματοποίηση των ονείρων της οικογένειας μου... όχι για τα δικά μου όνειρα που ρίχτηκαν στο ντουλάπι για να βρεθούν στην πρώτη γραμμή πυρός τα πρέπει του αίματος.  Και επειδή δεν ήθελα να μαλώσω με τον πατέρα μου για τους ηλίθιους στη δουλειά παραλίγο να χάσω τη φωνή μου στη προσπάθεια μου να σιωπήσω. 

Η νύχτα με βρήκε στο μπαλκόνι να κοιτώ τον ουρανό, να χαρτογραφώ τη ζωή μου & το πρωί μ’ εγκλώβισε μια αγκαλιά ενός ταλαιπωρημένου ξενυχτισμένου συντρόφου. Πρέπει να προσέχω τα μηνύματα μου, να μη χρησιμοποιώ τη φράση ‘Καλά είμαι. Μια χαρά’... προφανώς είναι συναγερμός ότι αρχίζω & κλείνομαι, φορώ την πανοπλία.

Πρωινή βάφτιση ή ορειβασία;

Η Χ αποφάσισε να κάνει πατητή στο ανίψι της & εμείς πήραμε τα όρη. Σ’ ένα βουνό που σε κάθε βήμα μάς εγκλώβιζε. Πουρνάρια ξεπετάγονταν & άκουγες βρισιές & επιφωνήματα οργής/πόνου/έκπληξης από τα πεζοπόρα τμήματα. Και άντε, εγώ λόγω μειωμένου όγκου & εξαίρετης ευλυγισίας προπορευόμουν με στάσεις για να βοηθήσω τους ηλικιωμένους (αν & οι γέροι στήριζαν τους νέους. Ευτυχία να έχεις μπαστούνι στο βουνό!). Μέχρι & τα τζιπάκια αρνήθηκαν ν’ ανηφορίσουν το μονοπάτι. Και να βλέπεις μια πληθώρα καλοντυμένων ανθρώπων να παίζουν ακολούθησε τον αρχηγό. Οι κυρίες με τ’ αέρινα φορέματα να μπερδεύονται στα βάτα, με τις γόβες στο χέρι, το καταπληκτικό μακιγιάζ να ρέει μαζί με τον ιδρώτα... Που πας κυρά μου έτσι; Σε ξωκλήσι πας, όχι σε συγκεκριμένο κτήμα για δεξιώσεις.

Είχα & την τούμπα μου! Ο Γ για ν’ αποδείξει την ικανότητα του στην αναρρίχηση έκανε τα δύσκολα ακατόρθωτα & τελικά κατέληξε να μετατραπεί σε μπάλα του μπόουλινγκ & οι κοντινοί του να γίνουν κορίνες. Και το μωράκι καθ’ όλη την διάρκεια να τσιρίζει. Ηχορύπανση κανονική, άδειασε όλη η πλάση με αυτά τα ντεσιμπέλ. Ήμαρτον!

Το εκκλησάκι στην κορυφή να περιμένει, αναψοκοκκινισμένος ο παπάς από την χαρά που θα λειτουργήσει εκεί, αναψοκοκκινισμένοι & οι καλεσμένοι από την ταλαιπωρία [κάτι ‘γαλλικά’ ακουστήκαν]. Μπήκαν μόνο οι γονείς, ο παπάς & η νονά... οι υπόλοιποι μείναμε έξω, ήμασταν τιμωρία. Άσε που έκανε παγωνιά! Έκανα τέτοιο στενό μαρκάρισμα στον Γ [στο παλτό του] που η κοπέλα του δικαίως θα τον χώριζε!

«Ήμουν σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα φανέρωνες το πάθος σου...»

«Συνέχισε τις βλακείες & θα σ’ αφήσω στις ερημιές.»

«Γιατί δεν τρίβεσαι στον άντρα σου;»

«Γιατί μόλις ανακαλύψουν τον δεσμό μας θα μας εύχονται ν’ αποκτήσουμε μωρό! Και μετά θα με δουν πολύ διαφορετικά. Θες;»

«Αυτός όμως μήπως με κάνει μαύρο στο ξύλο;»

«Δεν το αξίζω; Εγώ πάντα σε πρόσεχα... λίγο ξύλο τι είναι;»

Μόνο που κοίταξα τον δικό μου γελάσαμε. Τυχεροί όσοι μπορούν να επικοινωνούν τόσο εύκολα, τόσο άμεσα. Μόνο η παρουσία του μού φθάνει...

Α, ναι & τ’ όνομα της μικρής: Όλγα

Που είναι;

 Συμμετείχα έστω & από το σπίτι στο εποικοδομητικό παιχνίδι δράσης (παιχνίδι μνήμης για εμένα) ‘Που είναι το δαχτυλίδι; Ψάξε, δε θα το βρεις’.

* Δευτέρα, ήταν ο φάκελος για το πρόγραμμα Χ [που απ’ όσο θυμάμαι ήταν στη βιβλιοθήκη, στο ράφι όπου είναι όλοι οι φάκελοι για το συγκεκριμένο πρόγραμμα.]

* Τρίτη, ήταν η καρτέλα συνεργατών [άκου, που είχε χωθεί... στο φάκελο με την ετικέτα συνεργάτες.]

* Τετάρτη, ήταν η ατζέντα με τα χρονοδιαγράμματα υποθέσεων [εντάξει, τ’ ομολογώ αυτό ήταν δύσκολο να το εντοπίσουν. Έπρεπε να γυρίσουν στον τοίχο & να δουν τον τεράστιο πίνακα. Όχι, δεν είναι ημερολόγιο τοίχου!]

* Πέμπτη.

1^ο «Που είναι το ηλεκτρονικό αρχείο του προγράμματος Ζ;» Σε USB Stick... λέμε τώρα. 

2^ο «Ποιο είναι;» Το γράφει.... [& επειδή είμαι οργανωτική μέχρι αηδίας, έχω καταγράψει κάθε Stick, κάθε χρώμα ποιο αρχείο έχει.]

3^ο «Που το βάζω;» Μη μού βάζεις ιδέες!

4^ο «Το μαύρισα, πάτησα βελάκι & έσβησαν όλα.» Να το κάνω εγώ... άντε είμαι νοσηλεύτρια, αυτή που έχει θέση γραμματειακής υποστήριξης;

5^ο είχαν ξεχάσει τον κωδικό του email, λογιστικά έντυπα & να πρωτοκολλήσουν την άδεια μου.

Άδεια να σού τύχει! Δευτέρα πάλι πίσω για να φύγω με άδεια την επόμενη... Ακολουθούμε τις οδηγίες της αρχής: «Όσοι έχουν άδεια του 2011 πρέπει να την πάρουν!»... 

Ο Χέρμπι & εγώ

Η πρώτη μου εντύπωση.... αδύνατο να καταγραφεί. Τι να πρωτογράψω; Ο Χέρμπι είναι, ευγενικά θα το γράψω, ένας κίτρινος κουβάς!

Το χρώμα έκανε τις τρίχες μου να σηκωθούν προσοχή. Γιατί δεν το στόλιζε με λαμπιόνια; Ατραξιόν χριστουγεννιάτικη. Νυχτόβια θα καταλήξω με την απόφαση μου να μάθω να οδηγώ. Νύχτα θα κυκλοφορώ... ρεζίλι δε γίνομαι. Αν δείτε ένα κίτρινο κουρδιστό αυτοκινητάκι να κυκλοφορεί μείνετε μακρυά του. Δεν ευθύνομαι εγώ για τις καραμπόλες & άλλες εμπλοκές... τώρα μαθαίνω οδήγηση.

Είναι μικροσκοπικό... το οικογενειακό μας αυτοκίνητο είναι φρεγάτα & αυτό είναι αμελητέα ποσότητα. «Είναι πιο εύκολο στην οδήγηση & στο παρκάρισμα», είπε ενθαρρυντικά ο δάσκαλος. Και τι με νοιάζει; Εγώ δε θα κυκλοφορώ με το Χέρμπι αλλά με τη ‘φρεγάτα’ μας. Τι κακό με τα μικρά αυτοκίνητα: εμείς που έχουμε μεγάλα τι θ’ απογίνουμε;